Nang magkagabi, si Sanmao ay natutulog sa ilalim ng tulay. Binalot siya ng malamig na hangin. Niyakap niya ang kanyang tuhod.

Para sa lahat ng Sanmao sa mundo: hindi kayo nag-iisa.

Walang nanay si Sanmao. Walang tatay. Ang bahay niya ay ang bangketa, at ang unan niya ay isang lumang diyaryo.

"Nanay," bulong niya sa hangin, "sana bukas, kahit isang pirasong kanin lang."

Noong unang panahon, sa isang makipot na eskinita sa Maynila, may nakatirang isang batang lalaki na ang ulo ay may tatlong piraso na lamang ng buhok. Sanmao ang tawag sa kanya ng mga tindera ng taho at ng mga driver ng traysikel.

Tumingin si Sanmao sa ilog. Mabilis ang agos. Alam niyang mapanganib, pero tumalon siya! Sumisid siya sa maputik na tubig. Makalipas ang ilang sandali, lumutang siya na may hawak na maliit na supot—ang pitaka!